یک مثال: DDT

در یک رویکرد کاملا ظالمانه برنامه ریزان نظم نوین جهانی تا جایی که می توانند از به کارگیری یافته های علمی نجات بخشی که می توانند به افزایش جمعیت کمک کنند جلوگیری می کنند. برای مثال در سال 1970 آکادمی ملی علوم آمریکا اعلام کرد «در کم تر از دو دهه آینده ماده DDT از مرگ 500 میلیون انسان در اثر بیماری مالاریا جلوگیری خواهد کرد». این خبر به مذاق مدافعان کنترل جمعیت جهان خوش نیامد و بلافاصله پس از یک عملیات رسانه ای وسیع استفاده از این ماده را غیر قانونی اعلام کردند. تا سال 1970 تمامی منابع علمی معتبر بر کارایی و همچنین بی خطر بودن DDT برای انسان و جانوران اذعان داشتند.

در واقع این ماده سالم ترین نوع از مواد شناخته شده برای مبارزه با مالاریا و بسیار ارزان هم بود. در نتیجه جهان سوم به راحتی می توانست به آن دست پیدا کرده و بیماری های حاصل از حشرات ناقل را کنترل کند. این اتفاق برای برنامه های کنترل جمعیت جهان به هیچ وجه خوشایند نبود و به بهانه خطرناک بودن این ماده برای محیط زیست استفاده از آن را ممنوع اعلام کردند و داستان هایی ساختند که مثلا می گفت DDT باعث نازک شدن پوسته تخم پرندگان و در نتیجه بر هم خوردن تعادل طبیعت می شود و یا از طریق نفوذ در خون انسان موجب تهدید سلامتی او می شود. گزارش هایی وجود دارد که بر ساختگی بودن همه این ادعاها اشاره دارند. هدف تنها جلوگیری از کمک به مردم کشورهای فقیر بوده است. مردمی که به زعم بنیان گذاران نظم نوین جهانی در برنامه های آینده جهان جایی ندارند و باید به روش های مختلف از روی زمین محو شوند.


نظم نوین جهانی به هیچ وجه افزایش جمعیت و در نتیجه عدم کنترل پذیری آن را بر نمی تابد.


تبلیغات رسانه ای برای ایجاد هراس و وحشت از افزایش جمعیت

در اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 میلادی ایجاد هراس از افزایش جمعیت جهان در رسانه های دنیای غرب به خصوص آمریکا شروع شد. مثلا در آن زمان گفته می شد که در اوایل دهه 70 مردم هند به خاطر افزایش جمعیت و در نتیجه شدت گرسنگی و نبود بهداشت دچار فاجعه بزرگی خواهد شد که تا مرز نابودی هندوستان پیش خواهد رفت. اکنون بیش از چهل سال از موعد تعیین شده از طرف رسانه های زیر نظر نظم نوین جهانی می گذرد و ملت و سرزمین هند همچنان با اقتصادی رو به جلو پابرجاست و هیچ بحران غذایی و یا جمعیتی نیز برای این کشور پیش نیامد. حتی چنین نسخه ای برای خود آمریکا نیز پیچیده شده بود که بیشتر متوجه اقلیت های نژادی ساکن این کشور می شد.

پائول ارلیش (Paul R. Ehrlich) از طرفداران سرسخت کنترل جمعیت جهان طی دهه 60 میلادی در مقالات متعددی مردم آمریکای شمالی را از افزایش جمعیت ترسانده و پیش گویی کرده بود که در اواسط دهه 80 میلادی به دلیل افزایش جمعیت قحطی دهشتناکی آمریکای شمالی را فرا می گیرد. این در حالیست که نه تنها قحطی غذایی رخ نداده بلکه هم اکنون در سراسر آمریکا و کانادا افراد بسیاری با مشکل اضافه وزن حاصل از پرخوری نیز دست به گریبان هستند! و کتاب های آموزشی در مورد کاهش وزن و نیز کلینیک های کنترل وزن و عادات غذایی رونق ویژه ای در این کشورها دارند!

پائول ارلیش: به دلیل افزایش جمعیت قحطی دهشتناکی آمریکای شمالی را فرا خواهد گرفت!

دانشمندان موافق افزایش جمعیت

در اینجا به عقاید جولیان سیمون (Julian Simon 1932-1998) اقتصاد دان معروف دانشگاه مریلند که بر اساس مطالعات خود عقایدی علیه برنامه های کنترل جمعیت داشت؛ اشاره می کنیم. مطالعات سیمون در مورد جمعیت، منابع طبیعی و مهاجرت در نوع خود دارای جایگاه مهمی است. مطالعات سیمون از مزایای اقتصادی ثابت منابع طبیعی و افزایش مداوم جمعیت دفاع می کند.


سیمون: رشد جوامع انسانی بلا نیست "منبع نهایی" است.

در واقع این دانشمند در جهت عکس جریان غالب رسانه ای و سیاسی که خواستار کاهش جمعیت جهان است حرکت می کرد. او رشد جوامع انسانی را یک بلا تصور نمی کرد بلکه آن را "منبع نهایی" می پنداشت. او در سال 1981 کتابی به همین نام منتشر ساخت و به تشریح نظریات خود در مورد دفاع از افزایش جمعیت پرداخت. او می گوید: « با افزایش جمعیت کره زمین استانداردهای زندگی نیز به موازات آن افزایش یافته است». او می افزاید: « با افزایش درآمد و جمعیت کمبودهای شدید کمتر رخ داده است، قیمت ها کاهش یافته و دسترسی به منابع افزایش یافته است». از نظر سیمون موج افزایش جمعیت از نظر تاریخی همیشه گذرا بوده است اما نکته مهم این است که همیشه افراد بیشتری را برای حل مشکلات به وجود آورده است.


دکتر کاسون: خطر افزایش جمعیت کره زمین، افسانه ای بیش نیست.

سیمون در کتابش به شواهد تاریخی مختلف که موید نظرات اوست اشاره کرده است. از دیگر دانشمندان مخالف برنامه های کاهش جمعیت می توان به دکتر جاکلین کاسون از دانشگاه هامبولت اشاره کرد که کتابی با عنوان افسانه اضافه جمعیت سیاره در سال 1988 از ایشان منتشر شده است (The Myth of Planetary Overpopulation (1988), by Dr Jacqueline Kasun,). کاسون در این کتاب خطرات تبلیغ شده ناشی از افزایش جمعیت کره زمین را چیزی بیش از افسانه نمی داند.